Boro Begović

Bard crnogorskog i jugoslovenskog glumišta Boro Begović bio je jedan od glumaca koji su obilježili kinematografiju bivše Jugoslavije. Govorio je da je slučajno postao glumac, a onda, nimalo slučajno odigrao fenomenalne i nezaboravne uloge na filmu, televiziji i u pozorištu. Bio je kompletna glumačka ličnost, a njegova glumačka raznolikost bila je fascinantna. Imao je 40 filmskih i više od 40 pozorišnih uloga, a učešća u mnogim televizijskim projektima (dječije emisije, dokumentarne, serije i sl.) teško je pobrojati.

Borislav Boro Begović je rođen u Danilovgradu 16. marta 1932.godine.

Doselio se iz Beograda u Prčanj (Kotor) 1947. godine kao učenik gimnazije sa željom da postane pomorac.

U Prčnju se pridružuje amaterskom društvu “Napredak” kada ga sa nepunih 16 godina, na jednoj od predstava primjećuju Miloš Jeknić, veliki crnogorski glumac, reditelj, lektor i osnivač pozorišta u Kotoru (1948) i Vasilij Ivanovič Šćuškin koji je bio organizator pozorišnog života u Crnoj Gori, onivač, upravnik i reditelj prvog profesionalnog dječijeg pozorišta na Cetinju(1939), jedan od osnivača i reditelj Centralnog omladinskog pozorišta (COP) na Cetinju, sa M. Jeknićem i A. Verbickim, pokretač Narodnog pozorišta u Kotoru (1948), kasnije upravnik i reditelj Pionirskog pozorišta u Titogradu (danas Gradsko pozorište) i od 1951. do  1953. godine prvi upravnik Crnogorskog narodnog pozorišta od 1953. do 1955. 


Miloš Jeknić i Vasilij Ivanovič Šćuškin ga pozivaju da dođe na audciju koju je sa uspjehom prošao i 21. oktobra 1948. godine pristupio tek osnovanom pozorištu u Kotoru, gdje je ostao nepunih pet godina i gdje ga vežu najljepše uspomene.

Poslije Kotora prešao je na Cetinje u pozorište “Zetski dom”, gdje ostvaruje zapažene uloge. A onda kada su na nesreću ukinuta sva pozorišta u Crnoj Gori osim jednog,  Crnogorskog narodnog pozorišta u Titogradu, koje se nije moglo zamisliti bez Bora Begovića.


“Moja ljubav kao glumca ipak je ostala u pozorištu. Ja pozorište više volim, u njemu se osjećam više svoj i više sam glumac nego na filmu. Kada sam bio mali centralno pozorište je bilo na Cetinju, pa onda je otvoreno Titogradsko, Nikšićko, Kotorsko, Pljevaljsko i td. I umjesto da taj broj raste, oni su jednostavno jednoga dana ukinuti, osim Titogradskog. 
1953. godine smo igrali “Šćepana malog” na ljetnjoj pozornici pod Orlovim kršem na Cetinju. To je bila proslava 13 jula i istovremeno sedamdeseto godišnjica cetinjskog pozorišta, odnosno Zetskog doma. Dosta žalosno i bolno zvuči kad čovjek vidi i čuje da tog pozorišta više nema. Pozorišta koje je okupljalo elitu, ne samo crnogorsku, nego i jugoslovensku. Pozorište na čijoj su sceni igrali: Aca Cvetković, možda najveći komičar kojeg je Jugoslavija imala, Jovan Gec, Blaženka Katalinić i još puno zvučnih imena koja bi mnoga beogradska eltna pozorišta poželjela da imaju na sceni.”
– (TV Titograd 1980.)

Film "Sutjeska"

Filmsku karijeru je započeo 1955. godine u filmu “Lažni car”, reditelja Velimira Stojanovića i scenariste Ratka Đurovića. 


U jednom od najskupljih filmova u istoriji jugoslovenske kinematografije “Sutjeska” iz 1973. godine, Boro je igrao Đura Vujovića Španca, ličnog pratioca Vrhovnog komandanta Josipa Broza Tita, koji gine 1943. na Sutjesci. Kako je jednom izjavio, ovo mu je bila do tada jedna od najdražih uloga, jer je konačno igrao crnogorca.


Film je poznat i po tome što je Josip Broz Tito aktivno učestvovao u njegovom snimanju, insistirajući da njegov lik tumači poznati britanski glumac Ričard Barton. 

Tako da je Boro Begović bio rame uz rame sa Ričardom Bartonom. Možda ne baš rame uz rame. Obzirom da je Barton bio omanjeg rasta a Boro Begović visok, kažu da su u scenama gdje su Ričard Barton i Boro Begović stajali jedan pored drugog, za Bora kopali rupu u kojoj bi on stajao, kako bi bili iste visine.

Film "Sutjeska" - Ričard Barton i Boro Begović

U filmu Gojka Šipovca “So” igrao je ulogu Vujadina, za koju 1973. dobija specijalnu nagradu zvaničnog pulskog žirija, a nakon projekcije, pulskoj publici skoro nepoznat, Boro postaje jedan od najomiljenijih filmskih glumaca.

Valter brani Sarajevo - 1972.

Begović je radio sa najpriznatijim rediteljima bivše Jugoslavije: Hajrudin Krvavac, Radomir Šaranović, Veljko Bulajić, Živojin Pavlović, Bora Drašković, Zdravko Velimirović, Goran Paskaljević, Srđan Karanović, Živko Nikolić, Predrag Golubović…

Dorotej - 1981.


Posebno je isticao saradnju sa Živkom Nikolićem u čijim ostvarenjima je imao brojne uloge. Svi ga pamtimo iz njegovih filmova: Jovana Lukina, Čovjek kojeg treba ubiti, Smrt gospodina Goluže, Čudo neviđeno, U ime naroda, Ljepota poroka… 

Jovana Lukina - 1979.

Nezaboravna je njegova uloga Petka u seriji “Đekna još nije umrla, a ka' će ne znamo” velikog Živka Nikolića.

Borislav Boro Begović je preminuo rano, u svojoj 61-oj godini, 8. januara 1993. godine u Podgorici. 
Ostaće da živi u našim sjećanjima i njegovim sjajnim ulogama.

Dobrovoljci - 1986.

Most - 1969.

Jovana Lukina - 1979.

Filmografija: Provereno, nema mina (1965), Lelejska gora (1968), Sramno leto (1969), Nizvodno od sunca (1969), Horoskop (1969), Dan duži od godine (1971), Valter brani Sarajevo (1972), Bombaši (1973), Sutjeska (1973)    , So (1973), Uprkos svemu (1974), Valter brani Sarajevo (TV serijal - 1974.), Crveni udar (1974), Četiri dana do smrti (1976), Šalajko (TV serija – 1977), Porobdžije (serija - 1977), Jakov grli trnje (TV serija – 1977.), Hajka (1977), Na putu do Atlantide (1977), Pas koji je volio vozove (1977), Tamo i natrag (1978), Kvar (1978), Vučari Donje i Gornje Polače (TV – 1978.), Jovana Lukina (1979), Čovjek koga treba ubiti (1979), Usijanje (1979), Prkosna delta (1980), Kumovi (kratak film iz 1981.), Dvoboj za južnu prugu    (1981), Ljubi, ljubi, al' glavu ne gubi (1981), Pusta zemlja (TV -1981.), Čeličenje Pavla Pletikose (TV – 1981.), Dorotej (1981), Duvanski put (mini-serija iz 1981.), Vojnici (mini-serija iz 1981), 13. jul (1982), Smrt gospodina Goluže (1982), Dani Avnoj-a (TV serija iz 1983.), Igmanski mars (1983), Čudo neviđeno (1984), Vojnici (1984), Nije lako sa muškarcima (1985), Brisani prostor (TV serija iz 1985.), Dobrovoljci (1986), U ime naroda (1987)    Ljepota poroka (1988), Za sada bez dobrog naslova (1988), Đekna još nije umrla, a ka' će ne znamo (serija iz 1988.), Vuk Karadžić (serija iz 1988.), Ispočetka (TV - 1988), Tamna strana sunca (1988), Dome slatki dome (serija iz 1989.), Stare granice očevog imanja (TV – 1989), Narodni neprijatelj (TV – 1990), Iskušavanje đavola (1991)…

Most - 1969.

Provereno nema mina - 1965.

Autor teksta: Ivan Jovović

* Prenošenje i dijeljenje sadržaja sa portala Art Montenegro na druge medije (portale, sajtove, štampana izdanja...) dozvoljeno je samo uz odobrenje uredništva. Po odobrenju sadržaj je moguće dijeliti samo u cjelini, bez modifikovanja teksta uz napomenu da je sadržaj preuzet sa portala Art Montenegro i uz direktan link ka tekstu.

 

Podijeli ovaj članak
Pročitajte još