14. aprila 1922. godine premijerno je prikazan film “Voskrsenja ne biva bez smrti” (Non v’è resurrezione senza morte), prvi crnogorski dugometražni nijemi film proizveden u Italiji 1922. godine .

Premijera filma je održana u tada najmodernijem bioskopu Volturno u Rimu u prisustvu brojnih uglednih ličnosti iz javnog života. Nakon premijere film je prikazan u više gradova širom Italije, u Španiji, Francuskoj, Australiji, Egiptu i SAD-u.

Scenarista filma je crnogorski ministar u egzilu Vladimir Popović. Finansijsku podršku za snimanje filma dala je italijanska kraljica Jelena Savojska, ćerka kralja Nikole I. A okupljanju prvoklasnih italijanskih filmskih stvaralaca tog vremena i razvoju filmske ideje suštinsku pomoć pružio je italijanski pjesnik Gabriele D’Annunzio.

Film je snimala kompanija Sangro film u studijima u Rimu i okolini, a u nekim od masovnih scena učestvovali su pripadnici crnogorske vojske u egzilu. Film je bio je dugačak 2.050 metara (približno dva sata projekcije) a sastojao se od prologa, tri dijela i epiloga.
Redatelj je bio C. Luperini, a glavne uloge tumače Elena Sangro, Carlo Gualandri, Camilo De Rossi, Enrico Skatici, poznata imena italijanskog nijemog filma. Film nikada nije prikazan u Kraljevini Jugoslaviji zbog sadržaja koji je ukazivao na zasluge i borbe Crnogoraca u Prvom svjetskom ratu i nepravde koje su saveznici nanijeli Crnoj Gori i dinastiji Petrović.

Film je nastao u namjeri da se utiče na evropsko javno mnjenje kako bi se izmijenila odluka o poništenju državnosti Crne Gore i njenom bezuslovnom pripajanju Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca. Antička drama dva brata (Jakše i Pavla), koji će se, razdvojeni u djetinjstvu, naći na suprotstavljenim stranama u ratu, tragična ljubav mlade Milene, i priča o đeneralu Vešoviću (koji je istorijska ličnost i jedan od vođa komitskog pokreta u Crnoj Gori), završavaju se svojevrsnom apoteozom slobodne Crne Gore.
Nažalost, danas je sačuvano svega 30 minuta ovog ostvarenja.