Jakov Đuričić (1942 - 2014) akademski grafičar

Rođen 16. maja 1942. u Jedinom Boru kod Cetinja, završio je Srednju umjetničku školu u Herceg Novom 1962. godine, a Fakultet likovnih umjetnosti u Beogradu i magistarske studije na istom fakultetu završio je 1977. Profesionalno je istraživao grafiku, crtež, slikarstvo i multimedijalnu umjetnost.


Kao redovni profesor, bio je angažovan na Fakultetu likovnih umjetnosti na Cetinju, na predmetu Grafika od 1993. godine. Njegovi studenti su dobili preko dvadeset nagrada iz oblasti crteža i grafike, od toga devet nagrada na regionalnim izložbama.


Bio je član umjetničkih sajveta, selekcionih žirija i žirija za nagrade ULUS-a i Grafičkog kolektiva 1978-1988. Učestvovao je u inicijativnom i organizacionom odboru i formiranju Međunarodnog bijenala grafike u Beogradu 1992. Sarađivao je u organizaciji Međunarodnog otvorenog grafičkog ateljea u Narodnom muzeju u Beogradu od 1983. do 1992. Učestvovao je na više simpozijuma i okruglih stolova iz oblasti likovne umjetnosti.


Redovno je izlagao od 1974. Bio je član ULUS-a i SULUJ-a od 1974. i član ULUCG-a od 1996.


U monografskom katalogu povodom retrospektivne izložbe Jakova Đuričića 2016. godine u Crnogorskoj galeriji umjetnosti „Miodrag Dado Đurić“ na Cetinju, istoričarka umjetnosti Ljiljana Slijepčević je, između ostalog, zapisala:

„Celokupnu umetnost Jakova Đuričića u suštini čini jedna slika – Jedini Bor, bez obzira na to da li se radi o grafičkom ili o slikarskom opusu. Fascinantna je duboka ukorenjenost u mesto porekla. Otuda potiče njegov psihički stožer. To je osnovni, neprikosnoveni, nezamenljivi, povezujući faktor,glavni oslonac u životu i stvaralaštvu – duhovna vertikala koja neprekinuta teče još iz prenatalnog vremena pa do smrti, da bi nastavila svoj put kroz vreme i prostor… To je ona linija – prisutna u svakom delu koja po vertikali ulazi u prizor i izlazi iz njega – intaktna… Nekada povezuje i dodatno osmišljava „događaj“, nekada razdvaja dve scene a nekada sama superiorno putuje kroz belinu papira ili platna, ispunjavajući tu „prazninu“ višeznačnošću. Pre svega, to je dominantna plastička činjenica, a potom „nagoveštaj“ latentne scene koja će nastati ili je nestala. Tu se intervencija umetnika završava… Postigao je saglasnost sa konstantnim protokom događaja koji se u prirodi odvijaju mimo njegove volje: tektonika tla koja ga je uvek uznemiravala i fascinirala, novi ciklusi rađanja i smrti, smena dana i noći…